Sobota, 21 listopada 2026

Sobota XXXIII tygodnia Okresu Zwykłego

Święci i błogosławieni dnia: Św. Kolumban, opat (+ 615); Św. Rufus (+ I w.); Św. Albert, biskup Liège, męczennik (+ 1192); Św. Heliodor, męczennik] (+ poł. II w.)

Pierwsze czytanie Apokalipsa św. Jana 11,4-12

Mnie, Janowi, powiedziano: «Oto dwaj moi Świadkowie; oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, co stoją przed Panem ziemi. A jeśli ktoś chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów. Jeśliby zechciał ktokolwiek ich skrzywdzić, w ten sposób musi zginąć. Mają oni władzę zamknąć niebo, by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, by w krew je przemienić, i wszelką plagą uderzyć w ziemię, ilekroć zechcą. A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije. A zwłoki ich leżeć będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się: Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana. I wielu spośród ludów, szczepów, języków i narodów przez trzy i pół dnia ogląda ich zwłoki; a zwłok ich nie zezwalają złożyć do grobu. Z ich powodu mieszkańcy ziemi cieszą się i radują; i dary sobie nawzajem będą przesyłali, bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi zadali katusze. A po trzech i pół dniach duch życia z Boga w nich wstąpił i stanęli na nogi. A wielki strach padł na tych, co ich oglądali. Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący: „Wstąpcie tutaj!” I w obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie zobaczyli ich».

Psalm responsoryjny Księga Psalmów 144(143),1.2.9-10

Błogosławiony Pan, Opoka moja,
On moje ręce zaprawia do walki,
moje palce do bitwy.
On mocą dla mnie i warownią moją, osłoną moją i moim wybawcą,
moją tarczą i schronieniem, On, który mi poddaje ludy.

Boże, będę Ci śpiewał pieśń nową,
grać Ci będę na harfie o dziesięciu strunach.
Ty królom dajesz zwycięstwo,
Ty wyzwoliłeś Dawida, swego sługę.

Ewangelia Ewangelia wg św. Łukasza 20,27-40

Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: «Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: „Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat pojmie ją za żonę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu”. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy pojął żonę i zmarł bezdzietnie. Pojął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę». Jezus im odpowiedział: «Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa o krzewie, gdy Pana nazywa „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją». Na to rzekli niektórzy z uczonych w Piśmie: «Nauczycielu, dobrze powiedziałeś», I już o nic nie śmieli Go pytać.

Rozważanie

Zmartwychwstali w Chrystusie

Jeśli nie zmartwychwstaniemy, „Chrystus na darmo umarł” (Ga 2,21) „i Chrystus nie zmartwychwstał” (1 Kor 15,13). Jeśli nie zmartwychwstał dla nas, to w ogóle nie zmartwychwstał, gdyż nie miał żadnego powodu, by zmartwychwstać dla samego siebie. W Nim zmartwychwstał kosmos, w Nim zmartwychwstało niebo, w Nim zmartwychwstała ziemia; albowiem będzie „nowe niebo i nowa ziemia” (Ap 21,1).

Ale po co Mu było zmartwychwstanie, skoro więzy śmierci nie mogły Go zatrzymać. Bo choć umarł jako człowiek, był jednak wolny nawet w samym piekle. Chcecie wiedzieć, jak bardzo był wolny? „Stałem się - mówi - jak człowiek bez pomocy, wolny wśród umarłych” (Ps 87, 5-6 Wlg). Tak wolny, że mógł sam siebie wskrzesić, zgodnie z tym, co jest napisane: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” (J 2,19). I tak wolny, że zstąpił, by wyzwolić innych.

Stał się człowiekiem nie tylko na pozór, ale naprawdę, gdyż „jest człowiekiem, a kto go rozpozna?” (Jr 17,9 LXX). Rzeczywiście, „przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi, […] w zewnętrznym przejawie uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci” (Flp 2, 7-8), abyśmy dzięki Jego posłuszeństwu mogli kontemplować Jego chwałę, chwałę Jednorodzonego Syna, o której mówi św. Jan (J 1,14). Tak więc, zgodnie z nieustannym świadectwem Pisma Świętego, chwała Jednorodzonego Syna i natura ludzka przebywają w Chrystusie.

Św. Ambroży

Źródło: Evangelizo - Ewangelia na co dzień (ewangelia.org) (otwiera się w nowej karcie)